کیانا نوشت: سال ۱۳۹۸ بود که متوجه شدم دچار بیماری شده‌ام. هرگز تصور نمی‌کردم این بیماری به‌نوعی نقطه‌ی گذار و مسیر رهایی من باشد. در ابتدا ترس همه‌ی وجودم را در بر گرفت. آینده‌ای مبهم و ناشناخته مقابل چشمانم بود. تنها چیزی که به ذهنم رسید این بود که شاید خواست خداوند چنین بوده است. بعد از روزهایی پر از گریه، اضطراب و احساسات منفی، یک روز که از مطب دکترم برمی‌گشتم، با خودم عهدی بستم؛ تصمیم گرفتم با «ام‌اس» دوست شوم، آن را بپذیرم و از آن عبور کنم. همین پذیرش، کلید همه‌ی ماجرا بود. از آن لحظه، زندگی‌ام رنگ تازه‌ای گرفت؛ شروع کردم به ورزش کردن، مدیتیشن، و حتی مشاوره رفتن. تمام تمرکزم را بر شناخت خودم گذاشتم. به‌گونه‌ای شگفت‌انگیز، جهانم تغییر کرد. آن اتفاق مرا به نسخه‌ای بهتر از خودم تبدیل کرد و برایم نقطه‌ی عطف زندگی‌ام شد. اکنون من و رفیقم، «ام‌اس»، با هم کنار آمده‌ایم و حال هر دوی ما خوب است.

زهرا نوشت: ماجرا از زمانی آغاز شد که خدا مرا در تاریک‌ترین لحظات زندگی‌ام قرار داد و من روزهای دشواری را پشت سر می‌گذاشتم؛ درست مانند وقتی که چشمانتان را می‌بندید و تنها چیزی که می‌بینید، تاریکی پشت پلک‌هایتان است. حتی وقتی چشمانم باز بود، هیچ‌چیز جز تاریکی قابل دیدن نبود. پرده‌ای از سیاهی تمام زندگی ام را فراگرفته بود اما جرقه‌ای کوچک از امید در دلم همچنان روشن بود. روزها سپری می‌شدند و من به تدریج تحلیل می‌رفتم، اما در عمق وجودم صدایی زمزمه می کرد: «دختر، بلند شو؛ تنها تو می‌توانی این شرایط را تغییر دهی.» صادقانه بگویم، فکر می‌کردم کسی می‌آید تا من را از این وضعیت نجات دهد، اما هیچ‌کس نمی‌آمد. در نهایت، خودم برخاستم؛ قرص‌هایم را کنار گذاشتم، امید در قلبم جا گرفت و درهای دلم را به روی زیبایی‌های خدا گشودم. یکی از این زیبایی‌ها، حسین جان بود که وارد زندگی‌ام شد، او مرا با خودِ واقعی‌ام آشتی داد. من عاشق خودم شدم و زخم‌ها و کبودی‌هایم را بوسیدم. آگاه شدم که حقیقتاً آن‌ها قابل ستایش هستند؛ زیرا روح من را زیبا کردند و منِ صبور را ساختند. خدایا، از تو سپاسگزارم برای تمام موهبت‌هایت.

مژگان نوشت: حدود پانزده سال پیش، شاید کمی بیشتر، در مقام یک کارمند با عنوان شغلی خوب و حقوقی مناسب فعالیت می‌کردم. اما به تدریج در درونم احساس کردم که این مسیر دیگر برای من مناسب نیست. با خود می‌اندیشیدم: "بعد از سی سال چه دستاوردی خواهم داشت؟ و چه چیزهایی را از دست می‌دهم؟" به خاطر می‌آورم که هر صبح به شوخی به همکارانم می‌گفتم: "من هم به پول علاقه‌مندم و هم از این کار بیزارم! آیا نمی‌شود که حقوقم را بگیرم و به سر کار نیایم؟" در شب‌ها، پس از پایان کارهای روزمره، به نوشتن می‌پرداختم؛ از دغدغه‌ها، نگرانی‌ها و آرزوهایم می‌نوشتم. حتی همان شوخی را با خداوند هم می‌کردم. چند سال بعد، زمانی که چهارده سال از فعالیت حرفه‌ای‌ام گذشته بود، تصمیم گرفتم دیگر خودم را مجبور نکنم. مرخصی گرفتم و دعا کردم: "خدایا، راه را برایم روشن کن." آنچه پس از آن رخ داد برایم شبیه معجزه‌ بود. به طرز عجیب و غیرمنتظره‌ای با داشتن تنها چهارده سال سابقه، بازنشسته شدم. هنوز هم گاهی اوقات همکارانم از من می‌پرسند: "راستش را بگو، چکار کردی؟" و همیشه پاسخ من این است: "این یک معجزه بود، واقعاً نمی‌دانم چگونه رخ داد." فقط می‌دانم در طول مسیر، بی‌هیچ اعتراضی، مراقب نشانه‌ها و فرصت‌هایی بودم که در سر راهم قرار می‌گرفتند. در آن زمان، آگاهی امروز را نسبت به تأثیر نوشتن نداشتم، اما تمام احساساتم را به کلمات سپردم و همین کلمات، کلید گشودن درهای بسته بودند.

وقتی امروز به گذشته فکر می‌کنم، باورم نمی‌شود چه احساسات و رفتارهایی داشته‌ام. زمانی بود که شدیداً از دست پدرم خشمگین بودم. نمی‌توانستم هیچ‌یک از کارها یا رفتارهایش را تحمل کنم و حتی گاهی نمی‌خواستم او را ببینم. تصمیمات نادرست او و رفتارش باعث می‌شد که نه تنها از او، بلکه از خودم و اطرافیانم نیز خشمگین باشم. احساس می‌کردم هیچ‌گاه به حرف‌هایم توجهی نمی‌کند و توصیه‌هایی را که می‌دانستم به صلاحش است، نادیده می‌گیرد. رفتارهایش گاهی به قدری لجوجانه بود که تصور می‌کردم عمداً چنین می‌کند. به جای آنکه حضور او برایم منبع آرامش باشد، همیشه نگرانش بودم. تمام تمرکزم روی او و کارهایش بود و نه در اداره و نه در خانه، ذهنم آرامش نداشت. پیشنهادها و راهکارهای دیگران نیز سودی نداشت و همچنان در خشم خود گرفتار بودم، در حالی که او به شیوه خودش ادامه می‌داد. باورم نمی‌شود چقدر خودم را درگیر اصلاح او کرده بودم و اجازه داده بودم افکارم تحت تأثیر او قرار گیرد، به حدی که از خودم و زندگیم غافل شده بودم اما همه چیز از شش ماه پیش تغییر کرد. تصمیم گرفتم ژورنال‌نویسی را آغاز کنم و به مدیتیشن روی آوردم. با این تصمیمات، برای همه مسائل راه‌حلی پیدا کردم و به رهایی و آرامش رسیدم. اکنون از این مسیر سپاسگزارم که مرا به جایی رسانده که می‌توانم با آرامش به گذشته نگاه کنم.

فهیمه نوشت: از کودکی، چاقی و رژیم‌های پی‌درپی مثل سایه‌ای سنگین در زندگی‌ام حضور داشتند. دو روز با انگیزه ادامه می‌دادم، اما خیلی زود خسته و ناامید می‌شدم و همه چیز را رها می‌کردم. این بی‌ثباتی کم‌کم در تمام ابعاد زندگی‌ام نفوذ کرد و مرا به فردی تبدیل کرد که هیچ چیز را تا انتها پیش نمی‌برد. حالا در آستانه‌ی چهل‌سالگی، زنی بودم سرشار از حسرت، پر از سرزنش‌های بی‌پایان نسبت به خودم. ساعت‌های زیادی را در اینستاگرام می‌گذراندم، بی‌هدف میان محتواهای مختلف سرگردان بودم، تا اینکه روزی ویدئویی از شما توجه مرا جلب کرد. صفحه‌ را دنبال کردم. یک ماه گذشت و همچنان در اینستاگرام بودم، اما این بار تنها مطالب شما را مرور می‌کردم، پست‌های گذشته‌ را می‌دیدم و تلاش می‌کردم مسیرت را درک کنم. دیگر نمی‌توانستم به همان شکل ادامه دهم؛ باید تغییری ایجاد می‌کردم. با دوره “شروع بیداری” مدیتیشن را شروع کردم. چه حس تازه‌ای! منی که سال‌ها خشم و فریاد بخشی جدایی‌ناپذیر از وجودم بود، حالا نفس می‌کشیدم تا بتوانم احساساتم را مدیریت کنم. همسرم می‌گفت که ارتباطمان باهم و با دخترمان بهتر شده است. از کاری که سه سال مرا آزار داده بود، بیرون آمدم. می‌ترسیدم اما تصمیم گرفتم با ترس‌هایم روبه‌رو شوم. شروع به گذراندن دوره “عبور از ترس” کردم، کار جدیدی شروع کردم، سخت‌تر و پرچالش‌تر اما این بار مسیر، مسیر خودم بود. صبح‌ها زودتر بیدار شدن برای فرار از ترافیک باعث شد پیاده‌روی‌های طولانی را شروع کنم. در مسیر به پادکست‌های شما گوش می‌دادم و یاد می‌گرفتم. تغییرات کم‌کم شکل گرفتند و عمیق‌تر شدند. این روزها کتاب می‌خوانم و رفتن به شهر کتاب حالا یکی از تفریحات محبوب من و دخترم شده است. خداوند مرا دوست داشت که مسیرم به شما گره خورد. دیوار اتاق کارم پر شده از جملاتی که شما گفتید و آرامش را تجربه می‌کنم و هرروز از صمیم قلب برایتان دعا می‌کنم که مرا با خودم آشتی دادید.

محدثه نوشت: پس از دوران کرونا و انزوای اجباری در خانه، حالم رو به وخامت گذاشت. مدام با خود کلنجار می‌رفتم و از خود می‌پرسیدم: "مشکلم دقیقاً چیست؟" و همواره این احساس ناخوشایند را به عوامل بیرونی نسبت می‌دادم. در طول دو سال، به طرق مختلف و با بهانه‌های گوناگون، سعی کردم افراد را از زندگی‌ام حذف کنم؛ تا جایی که حتی تحمل حضور خانواده‌ام نیز برایم دشوار شده بود. هر روز تنهاتر می‌شدم و حالم رو به وخامت می‌رفت... نه تراپیست‌، نه پول و نه سفر، هیچ‌کدام دردی از من دوا نمی‌کرد. در جستجوی پاسخ این سوال که "مشکلم دقیقاً چیست؟"، به این فکر افتادم که شاید اگر خودم را غرق در کار کنم و مدام مشغول باشم، دیگر فرصتی برای بهانه‌گیری نخواهم داشت اما راستش را بخواهید، تنها لحظه‌ای که پیامک واریز حقوق را دریافت می‌کردم خوشحال می‌شدم... و همان خوشحالی هم بیشتر از چند لحظه دوام نداشت! چه بر سرم آمده بود؟ آن دختر شاد و سرزنده با آن همه دوست، کجا رفته بود؟ گیج و سردرگم، حس می‌کردم خودم را گم کرده‌ام. تمام تلاشم را به کار بستم تا به کشور محل سکونتم، چین، که به دلیل محدودیت‌های کووید به مدت سه سال ورود به آن غیرممکن شده بود، بازگردم. شاید ریشه مشکل همین بود. شاید محل زندگی‌ام، دلیل تمام این مشکلات بود. شاید ناکامی سه‌ساله‌ام در بازگشت و شاید هزاران احتمال دیگر... سرانجام به چین بازگشتم. هنوز به خاطر دارم که چگونه اشک می‌ریختم... حالم اصلاً خوب نبود. سه سال انتظار به پایان رسیده بود اما بازگشت، پاسخ سوالاتم نبود. از خود باز می‌پرسیدم: "مشکلم دقیقاً چیست؟" پس از دو سال، ویدئویی از شما دیدم... تمام موهای بدنم سیخ شد... اشک‌هایم بی‌اختیار سرازیر شدند... اما این بار، اشک شوق بود. پاسخ سوالم را یافته بودم و اکنون زمان آن رسیده بود که ریشه این مشکل را بخشکانم. در واقع حقیقت این بود که همه‌گیری کرونا برای نخستین بار فرصتی را در اختیارم قرار داد تا ساعت‌ها و روزها را در تنهایی با خود سپری کنم و پس از پنج سال، دریافتم که مشکل اصلی این بوده که با خودِ درونم آشتی نبوده‌ام و هیچ‌کس و هیچ‌چیز دیگری باعث این حال بد نبوده، بلکه من در مواجهه با خود، شکست خورده بودم... این روزها که بیشتر با خود آشنا شده‌ام و درک بهتری از خود پیدا کرده‌ام، حتی دوستان بیشتری نیز یافته‌ام... من در حال کشف خویشتنم و این برایم عین معجزه است.

ستایش نوشت: می‌خواهم تجربه‌ای را با شما به اشتراک بگذارم، تجربه‌ای که مسیر زندگی‌ام را تغییر داد. اکنون که این کلمات را می‌نویسم، ساعت ۱۱ صبح است. در حال ژورنال‌نویسی بودم، غرق در افکارم، تا اینکه متوجه شدم هر آنچه برای امروز در ذهن داشتم، به انجام رسانده‌ام. تمرینات تنفسی عمیق، یوگا و حالا پس از نوشتن، آماده‌ام که راهی کلاس‌هایم شوم. در میان نوشتن، ذهنم به عقب بازگشت، به روزی که نخستین قدم را در این مسیر گذاشتم. آن روز، هیچ هدفی نداشتم، هیچ برنامه‌ای، هیچ انتظاری. همیشه فکر می‌کردم مدیتیشن باید با خواسته‌ای همراه باشد، با نیازی، با هدفی مشخص اما این بار مدتی پس از آشنایی با حسین، چیزی تغییر کرد. باران پشت پنجره‌ام می‌بارید. صدایش را می‌شنیدم و بی‌هیچ دلیلی، دلم خواست چشمانم را ببندم و نفس بکشم. نشستم و فقط گوش دادم. چند روز بعد، بدون هیچ موسیقی یا راهنمایی خاص، هر زمان که احساسش می‌کردم، می‌نشستم و نفس می‌کشیدم. آرام‌آرام، لحظه‌هایم طولانی‌تر شدند، تنفس‌هایم عمیق‌تر. مادرم پیشنهاد داد که بلیط فستیوال بومی را بخرم. چندان مشتاق نبودم، اما در نهایت پذیرفتم. پیش از آن در باشگاه کلاس ساده‌ی یوگا را بدون هیچ هدف خاصی انتخاب کرده بودم، نه برای یادگیری حرکات جدید، نه برای بهتر شدن، فقط برای بودن. صبح‌ها با یک مدیتیشن کوتاه آغاز می‌شدند، سپس یوگا. تا اینکه ۲۸ ژوئن ۲۰۲۴ فرا رسید. به فستیوال رفتم. حسین را دیدم. با “تمرین تنفسی” آشنا شدم و آن ۴ یا ۵ روزی که هیچ‌گاه فراموش نخواهم کرد تجربه‌ای بود متفاوت از هر آنچه پیش‌تر حس کرده بودم. آن فستیوال، نقطه‌ی عطفی شد نه فقط برای من، بلکه برای همه‌ی کسانی که آنجا بودند. وقتی بازگشتم، انگار جهان برایم دگرگون شده بود. بسیاری از ترس‌هایم فرو ریخته بودند، زندگی را با قلبی بازتر حس می‌کردم. از همان روزهای نخست، نشانه‌هایی را دیدم، نشانه‌هایی کوچک، اما پر از معجزه. تا همین لحظه که این متن را می‌نویسم، همچنان معجزات مدیتیشن و کار درونی را در هر لحظه لمس می‌کنم و در هر دم زندگی‌اش می‌کنم. این را نوشتم تا بگویم: در مسیر کار درونی، اهداف بزرگ را دنبال نکنید. دنبال چیزی نباشید، توقعی نداشته باشید، چراکه این مسیر، بسیار بزرگ‌تر و جادویی‌تر از آن است که بتوان برایش حدی گذاشت. تنها در لحظه باشید، اجازه دهید هدایت شوید. سپس خواهید دید که تمام خواسته‌ها و اهدافی که روزی مهم می‌پنداشتید، در برابر طرح بزرگ زندگی، چقدر کوچک و کم‌اهمیت‌اند. همچنین، از حسین عزیز سپاسگزارم، کسی که نوری در مسیرم انداخت، راهی را روشن کرد و باعث شد این سفر، برای همیشه زیباتر شود.

نینا نوشت: اگر یک سال پیش کسی به من می‌گفت که می‌توان اینگونه زندگی کرد، به‌طور حتم به او می‌خندیدم و می‌گفتم: «برو بابا، دلت خوشه!» اما حالا حس می‌کنم بسیار خوشبختم و بارها خدا را شکر کرده‌ام که با آدم‌های خوبی آشنا شدم. کلام و گفتار آنها برایم مانند نوری در شب تاریکی بود که خودم را در آن حبس کرده بودم. نقطه عطف همه این تغییرات، آشنایی با صفحه حسین عزیز بود. به یاد دارم که چقدر به روح و جسمم سخت می‌گرفتم و به فردی منفی‌نگر تبدیل شده بودم که مدام از زمین و آسمان گله می‌کرد. اما حالا خود جدیدم را خیلی دوست دارم و این همه تغییر در هفت ماه گذشته برایم شگفت‌انگیز است. از صمیم قلب آرزو می‌کنم که درهای روشنایی برای تمام انسان‌هایی که در تاریکی هستند، باز شود تا آنها نیز نو شوند و طعم شیرین نو شدن را در زندگی خود و اطرافیانشان احساس کنند. در لحظه‌ای که این متن را می‌نویسم، هفت ترم زبان را گذرانده‌ام و با کلی کتاب و پادکست جدید آشنا شدم. هنوز کلی کتاب برای خواندن دارم و دارم ساز مورد علاقه‌ام را یاد می‌گیرم. هر روز مدیتیشن می‌کنم و تجربه‌های جدیدی به زندگیم اضافه می‌کنم. قدم بعدی‌ام هم برنامه‌ریزی برای شروع پادکست است. سعی می‌کنم این آگاهی را با دیگران به اشتراک بگذارم و فیدبک‌هایی که می‌گیرم، مرا مصمم‌تر می‌کند تا ادامه دهم.

مونا نوشت: زمانی که انسان از خود ناامید می‌شود و برخلاف میل باطنی‌اش عمل می‌کند، احساس سرزنش او را احاطه می‌کند. اعتماد به نفسش از هم می‌پاشد و نگاه تمسخرآمیز اطرافیان به شدت آزاردهنده می‌شود. زبان بدن تغییر می‌کند؛ چشم‌ها پر از ترس می‌شوند و بدن در گوشه‌ای کز می‌کند. هیچ تلاشی به ثمر نمی‌رسد و سیگارها یکی پس از دیگری روشن می‌شوند. این دقیقاً حال و روز من بود. کسی که از جمع گریزان و از همه هراسان بود. روزگاری اجتماعی بودم، اما دیگر جرأت حرف زدن در جمع را نداشتم. از تمسخر دیگران می‌ترسیدم و می‌ترسیدم به آنچه هستم بخندند. اما شروع به نوشتن کردم. با هر کلمه، اشک ریختم و گریستم. در آن لحظات دریافتم که کودک درونم زخمی شده است. او به جای بازی در دشتی سرسبز، به غاری تاریک پناه برده و زانوهایش را در آغوش گرفته بود. آه... چقدر مدیتیشن "کودک درون" اشک‌هایم را جاری ساخت. چقدر هق‌هق کردم و عاشقانه صدایش زدم تا به من نگاه کند. لحظه به لحظه با او صحبت کردم و از او پرسیدم: "من با تو چه کردم که چنین شدی؟" و در همان لحظه فهمیدم که خودم را دوست نداشتم. "مونای کوچک" درونم را نادیده گرفته بودم و برای جلب تأیید دیگران، اقداماتی انجام داده بودم که هرگز با قلبم سازگار نبودند. به تدریج با خودم آشتی کردم. مدیتیشن کردم و با خودم صحبت‌های خوب و مثبت داشتم. گذشته را رها کردم و به تنهایی به پارک رفتم... "مونای کوچک" درونم عاشق پارک بود، عاشق تاب‌بازی و بازی با کودکان. و امروز، امروز شکرگزارم. سپاسگزارم زیرا اکنون با اطمینان کامل می‌گویم: من عاشق خودم هستم.

شکیبا نوشت: شکیبا هستم، ۲۹ ساله. در هفتم مهر ۱۴۰۲، صدایی درونم نجوا کرد: «وقت آن است که خودت را پیداکنی.» گویی جانم سال‌ها در سکوتی غریب سرگردان بود، در میان خاطراتی که چون برگ‌های پاییزی در باد، به هر سو پراکنده شده بودند. دو سال تمام، قدم در راه شناختِ خویش نهادم، با دستانی که زخمی از گذشته بود و چشمانی که به دنبال نوری در تاریکی می‌گشت. در این مسیر، آرام آرام دریافتم که هیچ‌کس، جز خودِ من، مسئول زندگی‌ام نیست. دیگر نمی‌توانستم در نقش قربانی محو شوم؛ دیگر نمی‌توانستم سایه‌ی ترس‌هایم باشم. اما در میان این کشف‌ها، چیزی هنوز ناآرام بود، گویی قلبم قطعه‌ای را جستجو می‌کرد که هنوز جای خود را نیافته بود. ترس از «نه»، سال‌ها سایه‌ی وجودم شده بود، زنجیری نامرئی که مرا خاموش نگه می‌داشت. هر بار که جرأت نمی‌کردم این واژه را بر زبان آورم، انگار بخشی از خودم را انکار کرده بودم، انگار به روح خود خیانت کرده بودم. اما آن روز، چندی پس از دوره‌ی “عشق به خود”، لحظه‌ای رسید که دیگر نمی‌توانستم پشت این سکوت پنهان شوم. برای نخستین بار، «نه» را گفتم، آهسته اما استوار. آن واژه، مثل دری گشوده شد، مثل موجی که صخره‌ها را در هم می‌شکند. در آن لحظه، انگار جهان برایم از نو شکل گرفت. نفس عمیقی کشیدم و آن سوگند را به یاد آوردم، آن سوگند کلید جسارت من بود. دیگر خجالت و تردید جایگاهی نداشت، دیگر نیازی نبود از خودم شرمنده باشم. من، پس از سال‌ها، خود را بازیافتم و این، آغاز آزادی‌ام بود.