هیچ تضمینی وجود ندارد که بازنشستگی بتواند احساس امنیت به همراه داشته باشد، چه رسد به رفاه. در سنین بالا همه چیز در معرض خطر است، اما درجه ی اول سلامتی و پول. اگر شما هر دو را دارید به یک چیز واقعا نادر دست یافته اید. " پول خواهد آمد "به رویکردی بسیار متفاوت به کل مقوله ی پول دلالت دارد. باید تغییری در آگاهی اتفاق بیفتد، آن هم تغییری بسیار بزرگ زیرا دو جهان ( جهان درونی و بیرونی ) با هم یکی میشوند، وقتی این اتفاق می افتد زندگی از یک راه مخفی جریان می یابد. دیگر مسیر بیرونی کار، خانواده، دارایی ها، مسئولیت ها و خواسته ها شما را کنترل نمی کنند. از طرف دیگر، باورهای درونی، شرطی شدگی های قدیمی، نگرانی، وسواس، سردرگمی، نزاع و دیگر ناهنجاری های روانی بر شما حکمرانی نمی کنند. هر جهان تنها نصف واقعیت است. اگر این دو نیمه را جدا از هم نگه دارید نمی توانید کامل باشید. یا شرایط بیرونی بر شما چیره می شوند یا کشمش های درونی تان. کل هدف یوگا از یکی کردن دو جهان بیرونی و درونی هماهنگ کردن آنهاست.این فقط می تواند در آگاهی اتفاق بیفتد. شما فقط می توانید چیزی را که از آن آگاه هستید تغییر دهید. وقتی آگاه تر شوید، می توانید راه مخفی که خود حقیقی تان را با زندگی ای که از آن انتظار دارید یکی می کند پیدا کنید. پول خواهد آمد زیرا نیازها و خواسته های شما منوط به مشیت الهی، شرایط متغیر زندگی، یا شانس و اقبال نیست.

این تو، چه کسی هستی که گم شده ای و در تلاش برای ساختن مفهومی از خویشتن خود هستی تا با توسل به آن خود را بازیابی؟ تو هیچ گاه از طریق آنچه برای تعریف خود ساخته ای قادر به یافتن خود نخواهی بود. تو آن کسی هستی که در این ساخت و ساز دست دارد. تو می توانی حیرت انگیزترین مجموعه ی افکار و هیجان ها را گرد هم آوری؛ تو می توانی ساختاری به واقع زیبا، باورنکردنی، دل نشین و پویا بنا کنی؛ ولی آنچه مسلم است این است که، این تو نیستی. تو آنی هستی که این را بنا کرده است. تو همانی هستی که گم گشته، وحشت زده، و حیران بود زیرا هشیاری خود را در جایی به دور از هوشیاری خویشتن متمرکز نموده بود. در این حالت وحشت و گم شدگی، تو یاد گرفتی که به افکار و هیجان هایی که از مقابلت عبور می کردند دست انداخته و به آنها بیاویزی. تو از آنها برای ساخت یک شخصیت، یک نقاب، و یک مفهوم خویشتن سود جستی که بتوانی خود را تعریف کنی. هوشیاری بر موضوعاتی که نسبت به آنها هوشیار بود آسود و نام آن را خانه نهاد. حال که چنین مدل و تعریفی از خود داری، دانستن نحوه ی عمل، نحوه تصمیم گیری، و چگونگی برقراری ارتباط با دنیای بیرون آسان تر شد. اگر شهامت بازنگری داشته باشی، خواهی دید که کل زندگانی خود را بر اساس مدلی که اطراف خود بنا کرده ای می گذرانی.

زمانی که آرزویی را در دل می پرورانیم، کائنات نیز می‌کوشد تا ما را به آرزوی خود برساند. زمان، زمان عبور از یک مرحله است. کم حوصله پر شتاب مباش. هنگامی که عاشقیم پدیده ها را با مفاهیم بیشتری می بینیم. همیشه نشانه ها را دنبال کن. در حقیقت، اتفاقات و رویدادها نه از خود چیزی بروز می دهند و نه در صدد توضیح خود هستند. این انسان ها هستند که با مشاهده ی آن ها با لمس آن ها به نقش خود پی می برند و از رازشان آگاه می شوند و رفته رفته به (جان جهان) نزدیک می شوند. اینجاست که علت غایی یا مبدا، همه چیز را به حرکت وا میدارد. پدیده ای که در کیمیاگری به عنوان جان جهان یا «روان دنیا» شناخته می شود، وقتی که انسان با همه ی وجود خود به چیزی تمایل دارد، که در حقیقت می خواهد به «جان جهان» نزدیک شود و می کوشد تمایلات خود را از قوه به فعل درآورد. در این مرحله نیرویی که ظاهر می شود یک نیروی مثبت است که در کنار خواسته وی قرار می گیرد. با وجود این هر کسی در جستجوی«حدیث خویش» است و این دلیلی است که برایش احترام قائلم.

هوشمندی درون شما همان خردی است، که کل این سیاره را آفریده است، به هدایت باطنی خود اعتماد کنید و یقین بدارید که آنچه را لازم است بدانید، بر شما آشکار خواهد شد. باید قانون معنویت را بیاموزید و مو به مو دنبال کنید، نمی توانید این قوانین را به شکل طرز فکر پیشین خود درآورید، باید زبان تازه ای را بیاموزید هر گاه چنین کنید، آنگاه در زندگی تان (سحر و افسون) نمایان خواهد شد. به محدودیت ها اعتقاد نداشته باشید.. خود را و هر کس و هر چه هستید را دوست بدارید. به خودتان و زندگی بخندید، آنگاه هیچ‌چیزی نمی تواند تکان یا آزارتان بدهد. به خودتان اعتماد کنید.فرآیند زندگی پشتیبان شماست و از والاترین خیر و صلاح و عظیم ترین شادمانی شما مراقبت می کند. محبت زمانی از راه می رسد که کمتر از هر موقع دیگر انتظارش را داریم و در جستجوی آن نیستیم. شکار عشق هرگز یار درست را به ارمغان نمی آورد. تنها عطش و بدبختی می آفریند. عشق هیچگاه بیرون از ما نیست، همه چیز از درون ماست.هرگز اصرار نورزید که عشق بی درنگ بیاید، وقتی عشق از راه می رسد برایش آماده باشید، زمینه را فراهم کنید و آماده ی پرورش آن باشید.

خود حقیقی ما نیازمند شغل، پول، شهرت یا موقعیت خاصی نیست. تنها کافی است در لحظه حال زندگی کنیم. همین. در حال غذا خوردن فقط غذا بخوریم. در حال شستن ظرف ها، تنها ظرفها را بشوییم. در حال دوش گرفتن فقط دوش بگیریم و در حال راه رفتن، فقط راه برویم. خود را کاملا معطوف به انجام دادن و لذت بردن از این کارها کنیم.هر کاری که با حضور انجام شود. به کاری شگفت انگیز تبدیل می شود و هنر خوب زیستن، انجام همین کارهای ساده با حضور، آرامش و آزادی است. ما اغلب به انجام دادن تمرکز می کنیم، نه به بودن. فکر میکنیم اگر کاری نمی کنیم داریم وقتمان را هدر میدهیم، اما این واقعیت ندارد. زمان ما پیش از هر چیز ، برای بودن ماست. بودن، از مهم ترین کارهاست. زنده بودن، آرام بودن، شاد بودن، مهربان بودن.. این تمام چیزی است که جهان به آن نیاز دارد. کیفیت بودن ما، تعیین کننده کیفیت اقداماتمان است. تو به خودی خود کافی هستی. هیچ تفاوتی میان تو و بودا وجود ندارد، برای بودا بودن لازم نیست کار خاصی انجام دهید. کافی است ساده و با اصالت زندگی کنیم. تمرین کنیم تا مثل یک انسان آزاد راه برویم ... و رهایی نیازمند تمرین و عادت است.

در اکثر مواقع، وقتی افراد از تجربه ای عبور نمی کنند و مغز قادر به پردازش صحیح آن سانحه نیست درون روان و مغز فرد تروما ایجاد می شود.گاهی به این دلیل که آن تجربه به حدی شوکه کننده است که مغز توان پردازش و تحلیل را ندارد، این تجارب باعث پریشانی روانی و شرمساری، حتی حقارت درون فرد می شود. و امکان ایجاد زخم های روانی عمیق را دارد، احساس بازنده بودن، بی ارزشی و… احساساتی هستند که درون روان فرد شکل می گیرد شاید دیگران متوجه این مسائل درونی نشوند اما قطعا تکانه ها و نشانه های آن درون وجود فرد به اشکال مختلف خود را نشان می دهند. تروما میان خانواده ها انتقال می یابد، مسائلی که والدینتان آن ها را شفا نداده اند، بر روی دیدگاه شما نسبت به دنیا تاثیر می گذارد. و مسائلی که شما درون خودتان حل نکنید روی رفتارتان با دیگران تاثیر مستقیم دارد. وقتی تروما را مانند باری درون خود حمل می کنیم، تقسیم نکردن آن با دیگران ناممکن است. زیرا سرکوب و پنهان کردن تروماها به خود خود نشان از ترومایی دیگر است. البته که هر کسی شفا دهنده ی خود است و درون رنج خود، گنج وجودش را پیدا می کند.

تو آنچه را که با نیازها، تمایلات، تردیدها و ترس‌هایت هماهنگ است، جذب می‌کنی. اراده در بخشی از مسیر به ما کمک می‌کند، اما در پایان مسیری که می‌توانی به آن برسی، راهی دیگر است که فقط باید در آن پیش بروی. این راه، راهی ناشناخته و بدون هیچ اطمینان و تضمینی است ... راهی فراتر از اراده، همان راهی که راه حقیقی توست. برای برآورده شدن خواسته‌ات، به جای اینکه اراده را بر واقعیت تحمیل کنی، یاد بگیر همان چیزی را که در زندگی‌ نمایان می‌شود را بپذیری. با مقاومت در برابر راهی که مقابل ماست، ممکن است پیام‌های واقعی جهان را از دست بدهیم. جهان در برابرت مقاومت می‌کند تا به تو نشان دهد که در مسیر صحیح خودت نیستی و باید نیروی اراده‌ی خود را رها کنی. جهان آنچه را که می‌خواهی به تو نمی‌دهد، بلکه آنچه را که برای رشد درونی‌ات نیاز داری به تو می‌دهد. تو مانند یک آهن ربا عمل می‌کنی؛ افراد و تجربیاتی را به سوی خود جذب می‌کنی که با طرز فکرت، با آرزوهایی که برای خود داری، و با آنچه فکر می‌کنی ارزش داشتن آن را داری، هماهنگ باشد.

مرگ مانندِ امواج رودخانه‌ی بی‌وقفه‌ی هستی است. شاید به نظر برسد که مرگ پایان فرآیند پیدایش یا «شدن» است. مسلماً در مورد موجودی کاملا رها شده «ارهنت» یا بودا چنین است، اما برای یک فرد عادی این جریان هستی، حتی پس از مرگ نیز ادامه دارد. مرگ خاتمه یک زندگی و در عین حال آغاز یک زندگی جدید است. در یک طرف آخرین لحظه این زندگی و از آن سو نخستین دَم زندگی بعدی است. چنانچه گویی خورشید پس از غروب، بی درنگ و بدون لحظه‌ای تاریکی طلوع می‌کند. لحظه‌ی مرگ مانندِ آخرِ یک فصل از کتاب پیدایش و سپس باز شدن فصل دیگری از زندگی در همان لحظه است. قطار به ایستگاه مرگ می‌رسد و پس از لحظه‌ای کاهش سرعت با همان سرعت پیشین به حرکتش ادامه میدهد، قطار در ایستگاه حتی برای یک آن توقف نمی‌کند برای کسی که «ارهنت» نیست، ایستگاه مرگ پایانه نیست، بلکه محل انشعاب خط راه آهن است، قطار به محض ورود به ایستگاه به یک خط دیگری جهت داده و به راهش ادامه می‌دهد. قطارِ سریعِ پیدایش با نیروی الکتریسیته واکنش‌های کارمایی گذشته حرکت می‌کند و به حرکتش از یک ایستگاه تا ایستگاه بعدی روی یک خط یا خطی دیگر ادامه می‌دهد. سفری مدام و بی وقفه

آنگاه زنی که کودکی در آغوش داشت گفت: با ما از فرزندان سخن بگو. و او پاسخ داد: فرزندان شما،فرزندان شما نیستند. آنها به واسطه ی شما می آیند اما نه از شما، و با آنکه با شما هستند، از آن شما نیستند. وی ادامه داد که: شما می توانید مهر خود را به آنها بدهید، اما اندیشه های خودتان را نه. زیرا که آنها اندیشه های خودشان را دارند، شما می توانید تن آنها را در خانه نگه دارید اما روحشان را نه، زیرا که روح آنها در خانه ی فرداست، که شما را به آن راه نیست حتی در خواب. شما می توانید بکوشید که مانند آنها باشید، اما نکوشید که آنها را شبیه خودتان سازید زیرا که زندگی وا پس نمی رود و در بند دیروز نمی ماند. شما کمانی هستید که فرزندتان مانند تیر زنده ای از چله به بیرون می جهد. و کمانگیر است که هدف را در مسیر نامتناهی می بیند، و اوست که با قدرت خود شما را خم می کند. تا تیر تیزپر به پرواز درآید. بگذارید که خم شدن شما در دست کمانگیر از روی شادی باشد، زیرا که او هم بر تیری که می پرد مهر می ورزد و هم به کمانی که در جا می ماند.

فقر: یک بیماری ذهنی. فقر، در اصل، یک بیماری ذهنی است که هیچ مزیت یا فضیلتی را به همراه ندارد. این بیماری، مانند سایر اختلالات ذهنی، زندگی فرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد. وقتی قسمتی از بدن شما بیمار می‌شود، بلافاصله متوجه تغییرات و مشکلات می‌شوید و به دنبال راه‌حل‌هایی برای بهبودی می‌گردید. به همین ترتیب، اگر جریان مالی در زندگی شما ناپایدار و نامتناسب باشد، با مشکلات جدی مواجه خواهید شد. نیروی زندگی‌بخش درون شما، شما را به سمت رشد، بالندگی، و فراوانی بیشتر در زندگی سوق می‌دهد. هدف زندگی این نیست که در یک آلونک زندگی کنید، لباس‌های کهنه بپوشید، و گرسنگی بکشید. شما به این دنیا آمده‌اید تا خوشحال باشید، لذت ببرید، و طعم رونق، موفقیت، و ثروت را بچشید. ذهنتان را از تمام باور‌های عجیب و غریب و خرافی در مورد پول پاک کنید. هرگز پول را به عنوان چیزی زشت، کثیف، و شوم در ذهن خود تصور نکنید. یادتان باشد که هرچه را که نفرین کنید، از دست می‌دهید. شما نمی‌توانید چیزی یا کسی را که از آن انتقاد می‌کنید، به طرف خود جذب کنید.